Benny Nemerofsky Ramsay - Live to Tell

No. 16, Benny Nemerofsky Ramsay, Live to Tell, 6:00 min, Brusselsestraat 53

In Live to Tell (2002) zingt en danst Benny Nemerofsky Ramsay (Canada, 1973) een lied van Madonna in zestien goeddeels kale ruimtes. De ruimtes zijn ondefinieerbaar door de beperkte lensbreedte van de bewakingscamera’s. Het beeld is opgebouwd uit zestien verschillende zwart-wit opnames, maar vormt duidelijk één geheel door de vooropgezette choreografie en montage achteraf. Ook de zang is op momenten meerstemmig. De kunstenaar verbeeldt een persoonlijk liefdesdrama. ‘Live to Tell’ betekent dat je een moeilijke situatie hebt doorstaan. Na het persoonlijke en kwetsbaar ogende optreden van de kunstenaar voor een ‘anoniem oog’, gaan de verschillende personages weer over tot de orde van dag. Sommigen vegen de vloer, anderen verplaatsen meubels of lopen het beeld uit. Met deze handelingen krijgt de bewakingscamera ook zijn statische rol als observator weer terug. Nemerofsky Ramsay plaatst met dit werk niet alleen de kijker in de rol van voyeur. In een groter verhaal gaat het over het effect van bewakingscamera’s als repressiemiddel. Van Nemerofsky Ramsay is ook het werk I am a Boyband te zien (nr. 15).

Met dank aan de familie Nijs

In Live to Tell (2002) Benny Nemerofsky Ramsay (Canada, 1973) sings and dances a song by Madonna in sixteen bare spaces. The spaces are not recognisable because of the limited range of the security cameras used. The image, which consists of sixteen different recordings, constitutes one entity because of the preconceived choreography and the montage afterwards. The fragments are at times polyphonous and the individual dance movements melt into one overall choreography. The artist presents a personal love story. ‘Live to Tell’ is a statement – it indicates surviving a difficult situation. After the personal and vulnerable performance by the artist in front of an anonymous ‘eye’, the characters proceed to the order of the day. Some wipe the floor, others replace furniture or simply walk off. With these actions, the security camera regains its static role as an observer. Nemerofsky Ramsay not only places the viewer in the role of voyeur. He also raises the question of the effect security cameras have as a means of repression. Also on show: I am a Boyband by Nemerofsky Ramsay (nr. 15).

With thanks to the Nijs family

home