Kris Verdonck - GOSSIP

No. 23, Kris Verdonck, GOSSIP, 3:30min, Statenstraat, laad- en losplaats, Theater aan het Vrijthof, (binnen-installatie / indoor installation)

Kris Verdonck (België, 1974) neemt binnen het brede veld van theatermakers beeldend kunstenaars een bijzondere positie in. Zijn werken lijken te zijn ontstaan vanuit een theatrale benadering waarin de personages ‘op doek’ minder dansers, maar meer zwijgende of zachtjes pratende acteurs zijn.

GOSSIP (2010) toont een grote groep mensen uit de ‘hogere klasse’ die naar het publiek staart. Dicht op elkaar staan ze, zij aan zij. Wat direct opvalt, is dat de mensen allemaal even lang zijn. Ze fluisteren woorden in elkaars oren, onverstaanbaar voor het publiek. Op momenten stopt het gefluister en geroddel, dan wordt er hard gelachen of is de rij juist stil. De geprojecteerde protagonisten kijken de toeschouwer soms recht aan met een neerbuigende lachende blik. GOSSIP is als een ‘tableau vivant’ dat zich vrolijk maakt over het publiek en erop neerkijkt. De kijker ziet een pseudo-blije façade, een representatie van een samenleving die aan de rand van de afgrond staat. Hun angst, hun verwarring en hun gevoel van ‘Unheimlichkeit’ hebben zij diep weggedrukt. Het ontbreken van kinderen op het scherm is veelzeggend. Van Kris Verdonck toont BodyTalks ook het werk FRIEZE (nr. 22).

Met dank aan Theater aan het Vrijthof

Kris Verdonck (Belgium, 1974) occupies a special place in the wide field of video artists and film makers / choreographers. His works seem to originate from a theatrical approach in which the characters ‘on screen’ are less dancers than silent or whispering actors.

GOSSIP (2010) shows a large group of people from a ‘higher class’ who are staring at the audience. They stand close to one other, side by side. What stands out, is the fact that they are all the same height. They whisper in each others’ ears, incomprehensible to the audience. At times, the whispering and gossiping stops and hard laughing can be heard. Sometimes the row of people is silent. The projected characters sometimes look the audience straight in the eyes, with patronising and smirking looks. Gossip is a ‘tableau vivant’ that ridicules and looks down on the audience. The viewer sees a pseudo-happy façade, a representation of a society standing at the edge of an abyss. They have suppressed their fear, confusion and sense of ‘Unheimlichkeit’. That there are no children in the line up speaks volumes. BodyTalks also shows FRIEZE by Kris Verdonck (nr. 22).

With thanks to Theater aan het Vrijthof

home